Het kan zo verleidelijk zijn om de automatische piloot aan te zetten en zo de hele dag door te gaan. Vanuit wilskracht en vaste gewoonte patronen. Jeeh wat heb ik dat zelf een tijd zo gedaan. Terugkijkend voelde dat als overleven. Een dagelijks ‘soms onbewust’ gevecht met mezelf. Ik wist dat ik het anders wilde maar ik wist toen niet hoe. Ik voelde ook angst voor verandering. Waardoor het toen makkelijker en veiliger leek om maar gewoon door te gaan. Dat heb ik best wat jaren volgehouden. Alsof ik langzaam aan het sterven was. Niet vol leefde. Ik voelde steeds ‘ er zit zoveel meer in me dan er nu uitkomt.’ Toch overheerste de angst.

Afgelopen zondag was ik bij een speech van Jandino Asporaat die letterlijk zei ‘ Ik ben iedere dag bereid te sterven om te leven.’ Deze zin kon ik zo diep voelen. Het voelt voor mij zo waar. 5 december afgelopen jaar stapte ik zonder krasje uit mijn auto na een bizar auto ongeval op de A12 waar ik letterlijk de dood in de ogen had gekeken en diepe angst heb gevoeld. Angst voor de pijn voorafgaand aan de klap. De realisatie hoe snel het voorbij kan zijn. Ik heb toen ook ervaren dat ik met mijn intentie om te blijven leven het proces zelf kon sturen. Afgelopen augustus ging ik door een heel diep proces van loslaten en overgave. Ik voelde me toen bereid om te sterven. Er was geen angst meer voor de pijn. Ik was bereid te sterven voor echte verbinding. Met mijzelf en voor echt contact tussen mensen. ‘Voor de liefde’. Een thema waar ik jaren enorme angst bij voelde. Waarbij ik mezelf volledig had afgesloten. Het was een hele heftige ervaring. Daarna voelde ik dat een mentaal deel in mij ‘dat gebaseerd was op wilskracht en resultaten willen afdwingen’letterlijk gestorven was. Alsof er een last van mijn afviel en ik lichter was geworden.

Ik realiseer me dat ik me tegenwoordig steeds meer laat leiden door mijn intuïtie, door de signalen van mijn lichaam dan door mijn geest en gedachten. Hoe het hoort of zou moeten. Dat ik actie neem vanuit het niet weten. Dit wil niet zeggen dat mijn geest geen functie meer heeft. Ik heb daardoor wel het gevoel dat ik steeds meer mijn leven leef. Dat ik het leven aanga. Dat ik me niet laat leiden door verwachtingen in de buitenwereld. Dat ik me enorm bewust ben van het feit dat ik mijn eigen wereld zelf creëer.

De basis hiervoor is voor mij me continu richten op mijn lichaamsbewustzijn. Het trainen van dit bewustzijn is net als het trainen van lichaamsspieren in de sportschool. Het is een kwestie van iedere keer kleine stapjes nemen. Steeds weer opnieuw. Stap voor stap is er een hele verandering gaande. Ik voel me steeds rustiger, steeds vitaler, steeds helderder en meer levend. Ik neem steeds meer de regie over mijn eigen leven en kan me steeds meer overgeven aan wat er om mij heen gebeurt. Dit bewustzijn is te trainen. Net als je spieren in de sportschool. Ik word er superblij van om hiermee bezig te zijn. Het is mijn grote passie. Ik nodig jou daarom graag uit om mee te doen met mijn wekelijkse ‘ Sprankel sessies’. Dit zijn bijeenkomsten waarin we in een kleine persoonlijke groep wekelijks samenkomen met als doel:

Het doorbreken van niet werkende patronen
Meer rust en focus
Meer energie en vitaliteit
Meer bewust worden van datgene waarvoor jij bereid bent te sterven
Daadwerkelijk verandering creëren vanuit inspiratie

We werken o.a. met adem, beweging,geluid en belichaamde communicatie.

De eerste bijeenkomst start op woensdag 1 november van 19:30 tot 21:30 Inloop vanaf 19:00
De eerste bijeenkomst is deelname gratis. Inclusief koffie/thee.
Voor meer informatie lees hier verder. Aanmelden kan via deze link.

Ik begeleid je weer te verbinden met je eigen innerlijke besturingssysteem. Van stress, onrust en moeten naar voelen en volledig aanwezig zijn in het hier en nu. Je krijgt mooie inzichten en emoties zijn welkom en veilig.

Ben jij bereid te sterven om te leven?

by Esther van Leeuwen time to read: 3 min
0

Pin It on Pinterest